Deel jou reisverhaal

Heb je iets bijzonders meegemaakt op een verre reis of juist dichtbij huis, kon je jezelf herkennen tijdens een van onze shows, of wil je gewoonweg jou reisverhaal met ons delen, dan kan dat via dit forum. Hier verschijnen allerlei spannende en intrigerende verhalen over heimwee en verlangen tijdens een reis of in het dagelijks leven.
Moge jou verhaal ons tijdens het maakproces van de nieuwe show inspireren. Wellicht wordt jou verhaal wel gekozen voor de nieuwe voorstelling!

!!!   WINACTIE   !!!

Dit seizoen kiezen wij van alle ingezonden verhalen het mooiste verhaal en diegene wint een met de handgetekende ansichtskaart met daarop zijn/haar verhaal afgebeeld.

2018-05-31T09:24:18+00:00

5 Comments

  1. Joshua Aaron 30 mei 2018 at 21:19

    25-02-’17:
    Een dorpje, als klimop tegen een berg aangeplakt, met steile straatjes en trappetjes. Naast me knalt een steentje op de grond. Waar kwam dat nou vandaan? In de omgeving is niemand te bekennen. Ik loop door.
    Weer vliegt er een steentje snoeihard langs mijn hoofd. Ik kijk omhoog. Twee kleine koppies, overduidelijk broertjes, kijken lachend en ietwat schijnheilig mijn kant op. Gewoon doorlopen, geen aandacht gunnen. Ik kijk weer omhoog en dit keer betrap ik hen op heterdaad. Het was dit keer bijna raak.
    De oudste was duidelijk de aanstichter. De jongste probeerde zijn oudere broer, voor zover dat mogelijk was, toe te spreken. Stout, dat waren ze, maar zonder kwade bedoelingen. Zo gaat dat tussen broers.

    – Marokko, Imlil –

  2. Joshua Aaron 31 mei 2018 at 09:05

    28-02-’17:

    PFF… Stel je niet aan joh. 300 meter is echt niks … Daar ben je zo…
    Nog geen 100 meter dichter bij de top… spijt van m’n grote waffel. Er ontstond een ijzerachtige bloedsmaak in m’n mond.
    Mijn voeten dieper en dieper in het mulle zand gezakt. Een harde, warme wind blaast tegen mijn gezicht
    Eenmaal op de top plof ik neer en daar zit ik dan…. Het uitzicht zo wijds, de oneindigheid zo dichtbij. Miljoenen zandkorrels vormen samen een aanblik van unieke schoonheid.
    En stil dat het er is. Je kunt je eigen geweten horen knagen…

    – Sahara woestijn, Marokko –

  3. Joshua Aaron 31 mei 2018 at 09:09

    12-12-’12 en 09-08-’15:

    Wat ik me nog kan herinneren is regen. Hozende regen. Het regende zo hard dat een foute keuze op de loer lag. Ik spring achterop bij de man met de motor. Er was maar plek voor 1 persoon, dus jij moet bij de andere man achterop. We rijden door een kille, grijze stad. Geen leuke kraampjes of winkeltjes. Guur, naargeestig en een tikkeltje donker.
    Plotseling rijden jullie een andere straat in….
    Mijn hart begint te bonzen en langzaam raak ik in paniek. Ik denk ineens aan de boot. ‘s nachts wakker worden van metershoge golven en felle bliksemschichten. Ons bed bewoog van horizontaal naar bijna verticaal en het water van de zee spatte met brute kracht naar binnen, waardoor onze slaapzakken doorweekt raakten. Bliksem en donderslag, nog geen seconde na elkaar, gevolgd door harde klappen onder de boot. Ik ben je kwijt…
    We remmen en we stappen van de motor af. Vanaf de andere kant van de straat zie ik jullie aan komen rijden.

    – Ninh Binh, Vietnam / Floreszee, Indonesië –

  4. Joshua Aaron 31 mei 2018 at 09:10

    09-08-’15:

    Eindeloze wateren met hier en daar een eilandje. Klinkt idyllisch of niet? Dit alles op een klein houten bootje met daarop twee spanjaarden en de zes bemanningsleden. Het wordt een tocht door stille wateren; Tenminste, voor even dan. Slechts enkele woorden worden uitgewisseld. Ik kijk neer op twee halfnaakte, gebruinde spanjaarden, die niets zeggen of doen. Mijn metgezel hangt met haar hoofd over de rand van de boot. Nog 3 dagen lang zal ik op deze boot zitten. Constant dwalen mijn gedachten naar thuis. Thuis van vroeger en thuis in de toekomst. Ik vergeet helemaal waar ik op dit moment ben. En ineens begrijp ik wat je bedoelt mam.

    – Floreszee, Indonesië –

  5. Joshua Aaron 31 mei 2018 at 09:11

    08-12-’12:

    Weer een dorpje verdwijnt achter mij en zo ook de zon achter een muur van wolken, die langzaam mijn kant op rolt. Een klap van natte kou doet de omarmende warmte van de zon doen loslaten. Van het dorp is niets meer te zien. Alles is bedekt onder een grijs-witte deken. Je kunt niet verder kijken dan de volgende voetstap reikt.
    Uit steegjes duiken gestaltes op, die je niet ziet aankomen. Een onbekende taal wordt zomaar hoorbaar, zonder dat je iemand ziet. Ik ben verdwaald in een wolk.

    – Sapa, Vietnam –

Leave A Comment